Thursday, July 9, 2009

ദുഃഖത്തിന്റെ മൊഴിമാറ്റം





ആകാശം പെയ്തൊഴിച്ച ദുഃഖത്തെ
ആരോ ,ഒരു മറക്കുടയില്‍ മറച്ചു.


ഒളിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച നീര്‍ത്തുള്ളികള്‍
ദുഃഖത്തിന്റെ ഇലക്കുടയില്‍ അഭയം
പ്രാപിക്കാന്‍ശ്രമിച്ചു,പരാജയപ്പെട്ടു!


പ്രാരബ്ധക്കടലിന്റെ ഇരമ്പലില്‍,
കദനംകരിക്കാടിമൊത്തിക്കുടി-
ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍,


അലതല്ലിഅലറുന്ന തിരമാലകള്‍
കളവുപോയ ദുഃഖത്തിന്റെ
കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളികളെ,ഭദ്രമായിസൂക്ഷി-
ക്കുകയായിരുന്നു!


അപ്പോഴും,അങ്ങകലെ അഗാധതയില്‍
മുത്തും,പവിഴവും,തേടിയലയുന്ന
മുത്തുച്ചിപ്പികളുമായി;

പ്രണയത്തിലാവാന്‍ശ്രമിക്കു
കയായിരുന്നു,അവര്‍!




ശ്രീദേവിനായര്‍

6 comments:

ramaniga said...

അലതല്ലിഅലറുന്ന തിരമാലകള്‍
കളവുപോയ ദുഃഖത്തിന്റെ
കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളികളെ,ഭദ്രമായിസൂക്ഷി-
ക്കുകയായിരുന്നു!

എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ ഇതുപോലൊരു കടലുണ്ട് !

Gita. said...

dukkhathinte mozhimaattam
sambhavichirikkum avar
pranayathilaayenkil !!!!!!!!
aano devyechee ???
-geetha-

the man to walk with said...

ishtaayi

വരവൂരാൻ said...

അങ്ങകലെ അഗാധതയില്‍
മുത്തുച്ചിപ്പികളുമായി
പ്രണയത്തിലാവാന്‍ശ്രമിക്കു
കയായിരുന്നു,

വരികൾകിടയിൽ
കണ്ണുനീർ തുള്ളികളെ ഭദ്രമായ്‌ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു

OAB said...

പ്രണയത്തിലായിട്ടെന്ത് കാര്യം. മുത്തും പവിഴവും നമുക്ക് സ്വന്തം!

സന്തോഷ്‌ പല്ലശ്ശന said...

ചേച്ചി ആശയം നല്ലതാണ്‌ പക്ഷെ ഒരപൂര്‍ണ്ണതയുണ്ട്‌ ഈ കവിതയ്ക്ക്‌....ദുഖം പെയ്തൊഴിക്കുന്ന ആകാശവും കടലില്‍ തിരമാലകളില്‍ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ട കണ്ണുനീര്‍തുള്ളികളും നല്ല ബിംബങ്ങള്‍ തന്നെ ..... ഭാരങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ഒന്നുമില്ലതെ മുത്തു പവിഴവും തേടി പ്രണയത്തിലാകുന്ന അവരിലേക്കെത്തുമ്പോഴേക്കും എവിടെയൊക്കെയൊ ചില നേര്‍നൂലുകള്‍ പൊട്ടിപോകുന്നൊ..എന്നൊരു സംശയം...കുറച്ചുകൂടി തെളിച്ചത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചു നോക്കുക.... ആശംസകള്‍