അക്ഷരം

അക്ഷരമാലകള്‍ ആയിരം മാല്യങ്ങള്‍
അക്ഷമയാലെന്‍ മനം കവര്‍ന്നു.
അറിവിന്റെ ലോകത്തിലാദ്യമായ് ഞാനന്നു
അറിയാതെ കാല്‍ ചവിട്ടി നിന്നു.

അറിയാതെയാകിലും അറിവിന്റെ തേന്‍ കനി
അവകാശമായിയെന്‍ കരം കവര്‍ന്നു,
അണയാതെയെന്നുമാമഗ്നിനക്ഷത്രത്തെ, ഞാന്‍
ആത്മാവില്‍ കാത്തുവയ്ക്കുന്നുമന്നുമിന്നും!




ശ്രീദേവിനായര്‍

വാര്‍ദ്ധക്യം

കാലം കണിവെറ്റിലപാക്കുനൂറുതേച്ചു
വാര്‍ദ്ധക്ക്യമന്‍പോടു കാത്തിരുന്നു;
മാണിക്ക്യമൊത്തൊരു ഓര്‍മ്മകളെ ,നീ
താലോലിച്ചാരോമല്‍ കഥകളാക്കി.


ആയിരംകഥകള്‍തന്നാശയങ്ങള്‍
നിന്‍ മനസ്സിനുള്ളില്‍കണ്ടറിഞ്ഞു
കഥയില്ലാതായ നിന്‍ സായന്തനം
കദനത്തിന്‍ കഥയായി ഞാനെഴുതാം!


ശ്രീദേവിനായര്‍ .

ആള്‍ രൂപങ്ങള്‍

മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലെ
നൂല്പാലത്തില്‍
ചിന്തകള്‍ക്കതീതമായ വികാരങ്ങളില്‍
ബുദ്ധിഭ്രമം സംഭവിച്ച ലോകത്തെക്കണ്ട്
ഞാന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
ഭ്രമം ആര്‍ക്കാണ് സംഭവിച്ചത്?

മനുഷ്യര്‍ക്കോ?
ലോകത്തിനോ?

ആവേശത്തിമിര്‍പ്പില്‍ അന്ധാളിച്ചു നിന്ന
ലോകം;
ആര്‍ത്തിയുടെ ആള്‍ രൂപങ്ങളില്‍
ലോഹം പൂശി പുഞ്ചിരിച്ചു.
നിര്‍വ്വികാരതയുടെ  നീര്‍ക്കയങ്ങളില്‍
അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ,മനസ്സിലാകാതെ
ഞാന്‍ ജീവന്റെ തുടിപ്പുകള്‍ എന്നിലവശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ
എന്ന് സംശയിച്ചു!



ശ്രീദേവിനായര്‍ .

അമ്മ

അമ്മതന്‍ നെഞ്ചില്‍ നെരിപ്പോടായ്
വേദനയിലിന്നു നൂലുകെട്ട്...
കണ്ണീരുകൊണ്ടു തുലാഭാരം,
പിന്നെ നന്ദികേടിന്നുപ്പില്‍ ചോറൂണ്.


പൊന്നുണ്ണിക്കണ്ണനെന്ന,ന്നമ്മചൊല്ലിയ
വാക്കുകള്‍ക്കിന്നില്ല നാനാര്‍ത്ഥം;
 വാതോരാതന്നമ്മ എണ്ണിപ്പറഞ്ഞതും
വായ്ത്താരിയായിന്നു മാറിപ്പോയ്.



നന്നായുറങ്ങുന്ന പൊന്മകനിന്നലെ
ഒട്ടുമുറങ്ങാതുണര്‍ന്നിരുന്നു;
 നീറിപ്പുകയുന്നഓര്‍മ്മകളിന്നലെ
ചിത്തത്തെ തൊട്ടുതലോടിനിന്നു.








ചിന്തയിലായിരം  മുള്ളുള്ളവാക്കുകള്‍ 
കൈവിട്ട ബാണങ്ങളായ് ചമഞ്ഞു;
അമ്മതന്‍ നെഞ്ചിലെക്കൂട്ടിലെപൈങ്കിളി
അന്നും ചിറകിട്ടടിച്ചു വീണു.






ശ്രീദേവിനായര്‍

യാത്ര

അണയും സന്ധ്യതന്‍ കിരണമന്ത്യമായ്
വിടപറഞ്ഞുനിന്നുയിന്നു പടിയിറങ്ങിയോ?
പിന്‍ വാങ്ങിയോ പിന്തിരിഞ്ഞുവോ
പിന്‍ വാതിലാദ്യമായി പകുതിചാരിയോ?

പുണരുവാന്‍ കൊതിച്ചൊരീ രാത്രി വിങ്ങിയോ?
പിന്‍ വിളികളുണ്മയെ ഉണര്‍ത്തിനിന്നുവോ?
പുറവാതിലായിരങ്ങളഭയമേകിയോ?
ആയിരംജന്മവുമൊത്തുചേര്‍ന്നുവോ?


ജനിമൃതികളൊക്കെവേ പകച്ചുനിന്നുവോ?
ജന്മമെന്ന മിഥ്യയെക്കടല്‍ കടത്തിയോ?
സ്വപ്നസാഗരങ്ങള്‍ വീണ്ടും കണ്‍ തുറന്നുവോ?
ഒരായിരം സ്വപ്നവും ചിതറിവീണുവോ?




ശ്രീദേവിനായര്‍
  
 

പ്രണയം

മൌനം കൊണ്ടുഞാന്‍ നിന്റെ സ്മാരകം പണിഞ്ഞു,
കണ്ണുനീരാലതില്‍ പിന്നെ ചായം പടര്‍ത്തി.
കാതോര്‍ത്തിരുന്നു നിന്‍ സ്വരരാഗങ്ങള്‍  ,
കാറ്റിനോടു കെഞ്ചി ഒരു വിരഹാഗ്നിയായ്.

ചുടുനിശ്വാസങ്ങളെന്‍ ചുണ്ടില്‍ പുകഞ്ഞു,
അതിനുള്‍ചൂടില്‍ നിന്നെഞാനാവാഹിച്ചു.
നെടുവീര്‍പ്പുകളെന്നിലാഞ്ഞു വീശി,
പിന്നെ ഞാനെന്ന സങ്കല്പം മിഥ്യയായി!





ശ്രീദേവിനായര്‍

വിഷു

പുളിയിലക്കരചൂടി പൂവുചൂടി,
നിറവാര്‍ന്ന മിഴികളില്‍ സ്വപ്നവുമായ്
വിഷുമാസ കന്യക വീണ്ടുമെത്തി
കനകത്തിന്‍ കണിക്കൊന്നപ്പൂക്കളുമായ്.

കസവിന്റെ നൂല്‍മാലത്താലിയുമായ്,
കനവിന്റെ രാഗങ്ങളാലപിക്കാന്‍
കമനീയരൂപമായ് വീണ്ടുമവള്‍
നിന്നൊരുദയാസ്തമന പൂജപോലെ!


(പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ക്കെല്ലാം എന്റെ
വിഷു ആശംസകള്‍ )