തുലാമഴ



ഒരു തുലാമഴ പെയ്തിറ ങ്ങിയ ,
നിലാവലി യും രാത്രിയിൽ
നീലമഞ്ഞിൻ താഴ്വരയിൽ
നിന്മിഴികൾനോക്കി ഞാൻ

അകലെയെങ്ങോ അമരുംരാത്രിതൻ
അറിവായ്‌ ത്തീർന്നൊരു മഴക്കുളിർ
ഒരുനിഴലായ് പോയ്‌ മറഞ്ഞു ,
വിരഹമൊന്നുമറി യാതെന്നുമായ്


 

ആദ്യാക്ഷരം

“അ,തൊട്ട് അം”വരെഅമ്പലംപണിതൊരു,
അമ്മയാം ദേവിയ്ക്കെന്നുമെന്‍ പ്രണാമം.
അച്ഛനാം ദേവനെക്കണ്ടു വണങ്ങുവാന്‍,
പ്രാണന്റെ തംബുരുമീട്ടിപ്രണാമം.

ജീവനില്‍ നിന്നൊരംശമായ് മാറ്റി,
പ്രാണന്റെ ജീവസ്സായിച്ചമച്ചൊരു
ഭൂമിയിലെസ്സര്‍വ്വചരാചരങ്ങള്‍ക്കുമെന്നുടെ,
ആത്മാവില്‍ നിന്നുമൊരായിരം പ്രണാമം!


ശ്രീദേവിനായര്‍.

വഴികൾ


മഞ്ഞുപെയ്ത വഴിയിലെ ല്ലാം 
കാനൽജലമായിരുന്നോ ?
 മനമുരുകിയ മനസ്സിലാകെ
 കനലെരിയുകയാണിന്നും;

കദനമൊ ഴിയും കഥയിലാകെ
കലച്ചക്രംതിരിയുവാണോ ?
കാമമെന്നകലയിലെല്ലാം
കാന്തശക്തികടമെടുത്തോ ?

കടലെരിയ്ക്കുംസൂര്യരശ്മികൾ
തിരമാലയെത്തടവിലാക്കി
തീരമണയും തെന്നലിന്റെ
പ്രാണനിന്നൊരു നിലാവായി


 

പൊന്നോണം

ഇന്നുമ്പതിവുപോല്‍ ഓണം വരുന്നുണ്ടെന്‍
മായാപ്രപഞ്ചത്തില്‍ മോദമേകാന്‍,
മായയായ്,പൊന്നുണ്ണിക്കണ്ണനുംകൂടെവ -
ന്നുണ്ടെന്നോടൊത്തോണമുണ്ണുവാനായ്.

തൂശനിലവെട്ടിപ്പഴംനുറുക്കുംചേര്‍ത്തു
പായസമുണ്ണുവാന്‍ ഉണ്ണിവന്നു.
ഇന്നും മനസ്സിന്റെ മായാവിപഞ്ചിയില്‍
വന്നങ്ങിരുന്നു വിശേഷംചൊല്ലീ.

എന്മടിത്തട്ടില്‍ക്കളിച്ചുവളര്‍ന്നൊരു
പൊന്നുണ്ണിക്കണ്ണനോ,കൃഷ്ണനോ നീ?
വീണ്ടുംതിരിയുന്നുകാലത്തിന്‍ ചക്രവും
വരുമെന്നുചൊല്ലിയാത്രയാകാന്‍.

ഓണം വരുന്നുണ്ടു മാലോകരെക്കണ്ടു
മാവേലിമന്നനെക്കണ്ടുപോകാന്‍.


എല്ലാ സ്നേഹിതര്‍ക്കും എന്റെ പൊന്നോണാശംസകള്‍”


ശ്രീദേവിനായര്‍.

കര്‍ക്കടകം

നോവിന്റെ  പാത്രം നിറച്ചുഞാന്‍  നിത്യവും
നിറവയറുണ്ണുവാന്‍  നോമ്പുനോറ്റു.
നിറവിന്റെ കൈത്തിരി കത്തിച്ചുഞാനെന്റെ,
ഉണ്ണാവൃതങ്ങളെടുത്തു പിന്നെ;

കാണാത്തപൊന്നിനെ ത്തേടിയലഞ്ഞഞാന്‍
കണ്ണുകള്‍ വിങ്ങിയതറിഞ്ഞതില്ലാ;
കാര്‍മുകില്‍ സുന്ദരിക്കൊത്തുപതിച്ചെന്റെ
കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികള്‍ മറ്റൊരാഴിയായീ .......

ഇരവും പകലും പറന്നുഞാന്‍ സ്വപ്നത്തിന്‍
കരകാണാക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍
പിന്നെയെന്‍ ജീവന്റെ അംശങ്ങളായിരം
മുത്തായ്  ചിതറി ത്തിരമാലകളായ്... .


ശ്രീദേവിനായര്‍

മൌനനൊമ്പരം

കണ്ടൂഞാന്‍ നിന്‍ കണ്ണുകളില്‍
മൂകമാം ഹൃദയവിലാപം,
പറയാതെപറയുന്നൊരു
വ്യര്‍ത്ഥമാം  ജീവരഹസ്യം!

അറിയുന്നൂ നിന്‍ ഹൃദയ വികാരം
മൃദുലമാം താളനിബദ്ധം,
എന്‍ നെഞ്ചില്‍ചേര്‍ന്നിരിക്കും
നിന്‍ ഹൃത്തിന്‍ ഹൃദയമിടിപ്പായ്....

നോവിന്റെ ഗദ്ഗദമായ്
എന്നുള്ളില്‍അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്നു....
ശരിയേത് അരുതേത്?    നീ
അലിവായ് എന്നില്‍ നിറയുന്നൂ!



ശ്രീദേവിനായര്‍

സത്യം

മനസ്സ് കൊണ്ടു ശരീരത്തെയും,
ചിന്തകൊണ്ട് അഹങ്കാരത്തെയും
ഭസ്മമാക്കുന്ന വികാരത്തെ തെരഞ്ഞു
ഞാന്‍ വിവശയായി!

കണ്ണുകൊണ്ട്  മനസ്സ് അറിയാനും,
അഹിംസകൊണ്ട്  ഹിംസചെയ്യാനും
എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് ആരാണ്?

ഗഹനമായ ചിന്തകളില്‍ ഗുപ്തസത്യങ്ങളില്ലെന്നും
ഭൂമിയും ആകാശവും കടലിന്റെ രൂപം തന്നെയെന്നും
ആരാണ്  എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്?

സത്യമേത് മിഥ്യയേത് ?ജനനവും  മരണവും
ഒന്നു തന്നെയല്ലേ?
അതും അറിയില്ല,ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകള്‍
 ശരീരത്തെ വിഴുങ്ങാന്‍ 
തയ്യാറെടുക്കുകയാണോ?




ശ്രീദേവിനായര്‍